18 września 1467 roku papież Paweł II mianował go kardynałem oraz 20 listopada tego samego roku wręczył mu komuszy kapelusz także przyznał tytuł prezbitera kościoła S. Pietro in Vincoli. Kontynuował inicjatywa jak generał zakonu franciszkanów do następnego zebrania kapituły generalnej, które odbyło się do wnętrza Wenecji 19 maja 1469. Od tej pory osiadł wewnątrz Rzymie wewnątrz pałacu obok swojego kościoła tytularnego. Swoją inicjatywa poświęcał zwłaszcza nie pracy wewnątrz kurii, ale wręcz pisaniu traktatów teologicznych m. in. na rzecz Krwi Chrystusa dodatkowo Niepokalanego Poczęcia Maryi. Utwierdziły one jego sławę jak wybitnego teologa. 5 września 1470 został wyznaczony komendatariuszem benedyktyńskiego klasztoru S. Eustachio di Neversa wewnątrz diecezji Treviso.